Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (ΙΜΟ): η Αθήνα ξανά με την Ουάσιγκτον σε διαφοροποίηση με την Ε.Ε.;

Γενικός Γραμματέας ΙΜΟ Αρσένιο Ντομίνγκες

Στις 4 Νοεμβρίου 2026, το 40μελές Συμβούλιο του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ) ενέκρινε δεύτερη τετραετία για τον γενικό γραμματέα Αρσένιο Ντομίνγκες, από το 2028 έως το 2031. Εκκρεμεί η έγκριση της Συνέλευσης στα τέλη του 2027. Σύμφωνα με τη Lloyd’s List, η ψηφοφορία έγινε κεκλεισμένων των θυρών και έδωσε 24 ψήφους υπέρ, έξι κατά και δέκα αποχές. Στους έξι που φέρονται να καταψήφισαν περιλαμβάνονται η Ελλάδα, οι ΗΠΑ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Κύπρος, η Μάλτα και το Μαρόκο. Ο ΙΜΟ ανακοίνωσε την απόφαση χωρίς να δημοσιοποιήσει την κατανομή των ψήφων.

Η πολιτική σημασία της ελληνικής στάσης φαίνεται αν θυμηθούμε τι συνέβη έναν χρόνο νωρίτερα. Τον Οκτώβριο του 2025, η Αθήνα και η Λευκωσία απείχαν από την ψηφοφορία για την αναβολή της υιοθέτησης του Πλαισίου Μηδενικών Καθαρών Εκπομπών, ενώ τα υπόλοιπα κράτη της ΕΕ που ψήφισαν τάχθηκαν κατά της αναβολής. Τότε η αμερικανική αντίθεση προσέφερε στην ελληνική κυβέρνηση πολιτική κάλυψη για μια δική της επιλογή, που ανταποκρινόταν στην επιδίωξη της ελληνικής πλοιοκτησίας να αναθεωρηθεί το πλαίσιο. Η ευθύνη της επιλογής ανήκει στην Αθήνα.

Ο Ντομίνγκες είχε υπερασπιστεί δημόσια το υπό διαπραγμάτευση πλαίσιο, το οποίο συνδυάζει ένα παγκόσμιο πρότυπο για την ένταση εκπομπών των ναυτιλιακών καυσίμων με μηχανισμό τιμολόγησης των εκπομπών. Η σύμπτωση της ελληνικής με την αμερικανική ψήφο για τη θητεία του αποκτά έτσι πολιτικό βάρος. Η αιτιολογία της ελληνικής ψήφου παραμένει αδιευκρίνιστη, ενώ η θεσμικά συμφωνημένη θέση της ΕΕ αφορά το πλαίσιο για τις εκπομπές. Η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει δημόσια γιατί αντιτάχθηκε, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στην ανανέωση της θητείας και πώς αυτή η επιλογή υπηρετεί τη διαπραγματευτική θέση της χώρας.

Στη σύνοδο του Απριλίου 2026, η ΕΕ υποστήριξε τη διατήρηση του πλαισίου στο τραπέζι και τη διαπραγμάτευση τροποποιήσεων που διασφαλίζουν τους συμφωνημένους κλιματικούς στόχους. Αυτή η θέση δίνει στην Ελλάδα περιθώριο να διεκδικήσει εφαρμόσιμες λύσεις για τη διαθεσιμότητα καθαρότερων καυσίμων και την κατανομή του κόστους μεταξύ πλοιοκτητών και ναυλωτών. Η κυβέρνηση οφείλει να σταθμίσει τις θέσεις της πλοιοκτησίας μαζί με το κόστος της καθυστέρησης για το κλίμα και για όσους καλούνται σήμερα να επενδύσουν σε πλοία, καύσιμα και υποδομές χωρίς σαφείς κανόνες.

Στη σύνοδο της Επιτροπής Προστασίας του Θαλάσσιου Περιβάλλοντος, που αρχίζει στις 30 Νοεμβρίου, θα φανεί τι επιδιώκει η Αθήνα. Ποιο χρονοδιάγραμμα εφαρμογής προτείνει; Πώς θα μοιραστεί το κόστος της μετάβασης; Ποιες συμμαχίες θα επιδιώξει για έναν παγκόσμιο κανόνα που να απαντά σε αυτά τα ερωτήματα; Η μεγαλύτερη ναυτιλιακή δύναμη της Ευρώπης έχει την επιρροή να συνδιαμορφώσει τη συμφωνία με τους ευρωπαίους εταίρους της. Εκεί θα κριθεί αν η κυβέρνηση αξιοποιεί αυτή την επιρροή.